Hamartia-The Tragic Flaw.

   அன்று அதிகாலை  மண்ணூர் பைபாஸில் பேருந்து நின்றது. நான் இறங்க வேண்டிய இடம் வந்து விட்டதாக நடத்துனர் என்னை எழுப்பினார்.  தூக்கம் கலையாத கண்களுடன் அவரை ஏறெடுத்துப் பார்த்தேன். அவர் என்னை அவசரப்படுத்தினார். "சரி நீங்க போங்க நான் வர்றேன்" என்று அவரிடம் கூறிவிட்டு எனது உள்ளாடையை சரி செய்து  முதுகு பக்கம் கைகளை மடக்கி கொக்கியை மாட்டினேன். கீழாடையின் நாடாவையும் இறுக்கிக் கட்டினேன். செல்ஃபோன், ஹியர் ஃபோன், சார்ஜர், இரவு பாதி படித்து முடித்திருந்த நாவல் அனைத்தையும் கைப்பைக்குள் திணித்து விட்டு, தலைமுடியை இழுத்துக் கட்டி ஹேர் கிளிப் வைத்து சரிசெய்து கொண்டேன்.  "மேடம்..எவ்வளவு நேரம்? உங்க ஒருத்தங்களுக்காக பஸ் பத்து நிமிஷமா நிக்குது" என்று உறுமினார் நடத்துனர். "இருங்க சார் வர்றேன்" என்று அவரை கடிந்து கொண்டே வேகமாக மேல் பெர்த்திலிருந்து இறங்கினேன். எதிரே கீழிருக்கையில் படுத்துக் கொண்டிருந்த ஆண் எனது செய்கைகள் அத்தனையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார் என்று அப்பொழுதுதான் தெரிந்தது.  பேருந்திலிருந்து இறங்கியதும் எனது ட்ராலி பேக் சாலையில் குப்புறக் கிடந்ததைப் பார்த்து கோ...

 இன்னும் சற்று ஆழமாக சிந்தித்துப் பார்த்தால் எந்தவொரு சவாலையும் நேருக்கு நேர் நின்று சந்திக்கும்  பழக்கமுடையவளான எனக்கு வாழ்க்கை திடுக்கிடும் திருப்பங்களை வழங்குவதை அறவே நிறுத்தி விட்டதென்றே கூற வேண்டும். மலை வாழ் மக்களுக்கு Hair pin bend களைப் பற்றி என்ன பயமிருக்கப் போகிறது.  திருப்பங்கள் இல்லாத வாழ்க்கையில் சுவாரசியங்கள் இருக்காதென்பது எனக்கு மிகவும் தாமதமாகவே விளங்கியது. இந்த வெளிப்படுத்துதல் நடந்த பின் நான் தேடிச் சென்று சவால்களை சந்திக்கத் தொடங்கினேன். ஒரு த்ரில் வேண்டுமல்லவா. யாரும் செல்லமுடியாத ஊர்களுக்குப் பயணிக்க வேண்டும், மிக மோசமான மனிதர்களுடைய மனதில் அன்பு எங்கு ஒளிந்திருக்கிறதென்று தேடிக் கண்டுபிடிக்க வேண்டும், எப்பொழுது இரத்த வங்கியிலிருந்து அழைப்பு வந்தாலும் உடனே கிளம்பிப் போய் பாக்கெட் பாக்கெட்டாக இரத்தம் வழங்க வேண்டும், உதவி செய்வதற்கு உச்சபட்ச அளவு என்ன சோதித்துப் பார்க்க வேண்டும்.  இப்படியெல்லாம் சாகச வீராங்கனைப் போல் சுற்றித் திரியும் எனக்கு பெருஞ்சவால் விடுக்கும் ஒரு விஷயம் இருக்கிறது. அது எனது பல் வலி. தினமும் இரண்டு முறை பல் துலக்கி பற்களை சுத்...

   தேசிகன் எனது உதவியாளராக சேர்ந்ததிலிருந்து எனது அறையின் தோற்றம் முற்றிலும் மாறிப்போனது. நான் இருக்கைக்கு வருமுன்னரே கோப்புகள் மேசையில் சீராக அடுக்கி வைக்கப் பட்டன. முன்பு அப்படியிருக்கவில்லை. என் வசதிக்கேற்றார் போல் பொருட்களையும் கோப்புகளையும் வைத்திருந்தாலும் அதில் ஒரு ஒழுங்கிருப்பதை நான் அறிவேன். ஆனால் தேசிகன் அந்த ஒழுங்கை கலைத்து விட்டார்.                      சுவற்றில் மாட்டப்பட்டிருந்த  சாமி படங்களுக்கு பூ வைக்கப்பட்டு ஊதுபத்தி ஏற்றப்பட்டிருந்தது. அவற்றினருகே வைக்கப்பட்டிருந்த காந்தியடிகள், அம்பேத்கர் மற்றும் கலாம் படங்கள் துடைத்து வைக்கப்பட்டிருந்தன. "அந்த சாமி படங்களை அகற்றி விடுங்கள்" என்றேன். "இன்னைக்கு வேணாம் மேடம். இன்னொரு நாள் செந்தில்கிட்ட சொல்லி கழட்டி வெக்கச் சொல்றேன்" என்றார்.  அன்று சனிக்கிழமை. ஜவ்வாது மலைப் பகுதிகளின் கிளை அலுவலகங்களுக்கு இன்ஸ்பெக்ஷன் செல்ல வேண்டியிருந்தது. அதிகாரி வருவதை முன்கூட்டியே தெரிவித்து அங்கு தேவையான ஏற்பாடுகள் செய்து விட்டதாக தேசிகன் கூறினார்.  "எந்த அறிவிப்பும்...

    நான் அவளை பின் தொடர்ந்து செல்கிறேன் . இனி வரப்போகும் எல்லா விடியலிலும் அவளது சாயல் இருக்கப் போகிறதென்று எனக்கு ஏன் தெரியாமற் போனது .   உற்றார் உறவினர் பெற்றோர் என அனைவரின் வெறுப்பையும் ஒரு சேர தின்று விழுங்கியபின் நடந்து முடிந்த எனது காதல் திருமணத்தின் மங்கல வாசம் எங்களிருவர் உடலையும் மனத்தையும் விட்டு இன்னும் அகலவில்லை . நான் வேறொருத்தியை பின் தொடர்ந்து நடக்கிறேன் என்பதே எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது .   கோவிலுக்குள் நுழைந்த எங்களிருவர் கைகளில் அரங்கநாதனுக்கு அணிவித்த மாலை என்று கூறி ஆளுயர பன்னீர் ரோஜா மாலையை என் மனைவியிடம் கொடுத்து ஆசீர்வதித்தார் பூசாரி . அவள் சட்டென்று அந்த மாலையை தன் கழுத்தில் போட்டுக் கொண்டு " நான் அழகா இருக்கேனா " என்று கேட்டாள் . அவ்வளவுதான் கேட்டாள் . அதற்குள் இவள் குறுக்கிட்டு விட்டாள் . நான் இவளை பின் தொடர்கிறேன் .   ஓட்டமும் நடையுமாக இவள் எங்கே செல்கிறாள் என்று யோசித்துக் கொண்டே இதோ இவளுக்குப் பின்னே நானும் அதே வேகத்தில் செ...